A Letter to Greta…
From the Defenders of Life Resisting in Local Communities Across Anatolia Who Could Not Come to COP31 in Antalya
Dear Greta,
We have followed your journey for years with affection, admiration and hope. We remember how, as a child in Stockholm, you stood up to those who claimed the authority to decide the future of our planet, asking questions they did not want to hear. The voice you raised that day travelled across the world. It reached Anatolia, too, where people have long been defending their forests, rivers, mountains and villages.
We regard you as one of our own, as close and dear to us as our own children. We deeply appreciate your determination in the struggle for climate justice, your courageous solidarity with the Palestinian people, and your refusal to remain silent in the face of pressure and criticism.
We may have grown up in different places, under different circumstances. But we love the same living world, and we share a refusal to remain silent when life and human dignity are threatened. I write to you not as an admirer of a famous person, but as another voice of life, someone who shares your concern for the future of our planet and the lives we seek to protect.
Now, as COP31 brings people together in Antalya, I would like to welcome you to Anatolia with a very old story from these lands.
Thousands of years ago, in the Phrygian lands of Anatolia, Marsyas challenged Apollo, the god of music, with his flute, a double-reed instrument known in antiquity as the aulos. A mortal had dared to stand before a god and make his own voice heard.
Apollo won the contest. But victory was not enough. He tied Marsyas to a tree and flayed him alive. The tragedy of Marsyas was not that he lost the contest. It was that Apollo claimed absolute authority over his life.
In Ovid’s telling, the tears shed for Marsyas became a river. The shepherds, woodland creatures and the natural world mourned him. Apollo had destroyed his body, but he could not silence the echo of his defiance.
Marsyas’ voice still echoes across Anatolia.
The voice we hear today carries more than grief and sorrow. It is also the sound of flowing water, birdsong, friendship, laughter and people who continue to love the places where they live. It is a voice for life.
Dear Greta,
When you raised your voice in Stockholm, you joined a much older conversation about who has the right to decide the future of our world. Here in Anatolia, that conversation has been taking place for decades in village squares, forests, mountain pastures and courtrooms.
Villagers have marched, kept watch, pursued legal action and stood together against projects threatening their living spaces. Their voices have sometimes travelled far beyond the places where they live. But being heard does not mean having the right to decide. Decisions about forests, rivers, olive groves and villages are still often made without the consent of the people whose lives depend on them.
These communities are struggling to win a right that has long been denied to them: the right to determine their own future.
They no longer wait for Apollo to tell them what kind of life they may have.
They ask who gave him the authority to decide their future. And I recognise something of Marsyas’ courage in your own journey, Greta. You, too, began by questioning those who claimed the authority to decide the world’s future. You made your voice heard, and you refused to accept that listening politely was enough.
Having a voice at Apollo’s table is not the same as having the right to decide our own future.
Dear Greta,
Here in Antalya, where you are now, I would like to tell you the story of two defenders of life from these lands: Ali Ulvi and Aysin Büyüknohutçu.
They lived among the cedar forests of Finike. They loved the mountains, the trees and the life they had built there. When stone and marble quarries threatened the forests, they spoke out, pursued legal action and defended the places they loved.
In May 2017, they were murdered in their mountain home. Their courage and their affection for the natural world remain part of the memory of ecological resistance in Anatolia.
If their family welcomes the idea, I would love you to meet them, hear the story of Ali Ulvi and Aysin from those closest to them, and perhaps visit their graves together. While you are in Antalya, honouring the memory of these two defenders of life would mean a great deal to all of us.
The gatherings in Antalya are also bringing together people who carry the memories of other defenders of life we have lost.
There is Reşit Kibar, who was killed in 2024 amid the struggle to defend the Cankurtaran forests in Artvin, and Metin Lokumcu, a retired teacher who died during protests in Hopa in 2011. Their names remain part of the region’s living memory of resistance and the pursuit of justice. Reşit’s brother, Metin’s son, and the friends and companions of those we have lost continue to keep their memories alive.
Their stories are not confined to the moments in which their lives ended. They also belong to the friendships they formed, the places they loved and the solidarity that continues among those who knew them.
And there is Hakan Tosun, a journalist and documentary filmmaker who travelled among the defenders of life across Anatolia. With his camera, he listened to villagers, recorded their stories and helped people in distant places learn about one another. He added his own voice to theirs.
Hakan died in October 2025 following a violent attack, but the voices he recorded live on. His brother, friends and fellow activists continue to preserve the memory and solidarity he left behind. Hakan understood something essential: a voice becomes part of a wider movement when others are willing to listen.
Some of the families, friends and companions of these defenders of life are taking part in the gatherings in Antalya. I would love you to have the opportunity to meet them, hear their stories and share your own. They have not come to ask Apollo for permission to exist. They are there to find one another, exchange experiences and build solidarity.
This is the living memory of the ecological movement in Anatolia, shaped by grief but also by joy. People who had never met became friends, women raised their voices in village squares, and young people stood up to defend their futures. The resistance of one village gave courage to another. People sang together, shared meals, welcomed visitors into their homes and found reasons to laugh even during difficult days.
These experiences have created relationships that continue long after a demonstration ends or a gathering comes to a close. They remind us that defending life also means finding joy in living it.
Dear Greta,
I would also love you to hear the voices of those who could not come to Antalya and continue their struggles in the places where they live.
In the mountains of the Black Sea region, villagers defending their forests also carry the voices of pine and spruce trees, mountain streams and the creatures that inhabit those valleys. In Senoz, Fırtına, İkizdere and Cerattepe, people have spent years protecting rivers, forests and villages from projects that threaten the landscapes they know so intimately.
Their knowledge comes from living with these places over generations. They know the changing seasons, the paths through the forests, the behaviour of the rivers and the names of the mountains. They speak for themselves, but their voices also remind us of the lives that cannot enter a conference hall or stand before a microphone.
In Dersim, the waters of Munzur hold a sacred place in the living beliefs and cultural memory of the region. People defending the mountains and valleys of Munzur and Pülümür also seek to protect the habitats of the mountain goats that are sacred to many in the local community. The goats, the mountain springs and the people who live among them belong to a shared landscape whose value cannot be reduced to what can be extracted from it.
On Perşembe Plateau in Ordu, people defending their highland home carry the sounds of grazing animals, birds, wind and flower-covered meadows. In Varto, villagers concerned about geothermal energy projects are raising questions about the future of their land and water.
In the Ida Mountains, known as Kazdağları, communities have resisted the destruction of forests and watersheds. And in Bergama, more than thirty years ago, villagers challenged gold mining and helped open a path for the ecological struggles that followed.
Each place has its own history, its own language and its own way of life. Yet across these different landscapes, people have come to recognise something familiar in one another’s struggles. They have learned to listen to each other.
The knowledge carried by these communities was not acquired in conference halls. It grew from generations of living with the land, observing the seasons and learning how the lives of people, animals, forests and rivers depend on one another. They are defending their right to remain where they belong, to protect their living spaces and to participate in deciding their future.
We call the determination born of these struggles the Right to the Village. It is a right these communities are still struggling to secure. They refuse to accept that moving away from fossil fuels must mean sacrificing other forests, mountains, rivers and villages.
Rather than choosing between different forms of destruction presented to them, they are defending their right to determine their own future.
That is why the voices rising from Anatolia’s different living landscapes deserve to be heard on their own terms. These people do not need someone to speak in their place. They need their experiences to be recognised, their rights to be respected and their decisions to matter.
Dear Greta,
Among all these voices, there is a young woman I particularly hope you will meet.
She belongs to your generation and grew up among the olive trees of Akbelen. Her name is Esra Işık.
Alongside her mother, Nejla Işık, and their neighbours in İkizköy, Muğla, Esra has spent years resisting the expansion of coal mining that threatens their land and way of life.
In Esra’s voice, you can hear the story of the olive trees under which generations have lived, the forest she has known since childhood, and the village where she hopes to build her future. While you have been speaking to the world about climate justice, Esra has been defending the places that give those words their everyday meaning.
One of my greatest wishes in writing this letter is that you and Esra might meet, listen to one another and discover the beginnings of a friendship.
I imagine the two of you walking among the olive trees, looking towards Akbelen Forest, and talking about the different paths that brought you to the same struggle. Perhaps you would speak about coal, the climate crisis and the future of the planet, or perhaps you would begin with memories of childhood, the difficulties you have faced, the friendships you have made and the things that bring you joy.
If Esra and Nejla welcome the idea, how wonderful it would be for you to visit their village, sit at their table and share a meal. I wonder how much two young women who grew up in different parts of the world might recognise in each other’s stories. For listening to another person’s voice is not the same as speaking in their place. It begins with meeting them, hearing their story and discovering what you share.
I would also love you to have more time to travel through Anatolia. We could walk along the waters of Munzur, visit the forests of the Black Sea, cross the meadows of Perşembe Plateau and meet villagers in Bergama and Kazdağları. We could listen to stories passed down from one generation to another and share a meal with people whose struggles have brought them together.
But even if there is time for only one meeting, I hope you and Esra might find an opportunity to come together. Two young women from different corners of the world, each carrying her own experiences, might discover a friendship neither could have planned. There would be no need for grand declarations; a conversation, a walk and a shared meal could be enough to begin.
COP31 will come to an end, the conference halls will empty, and the delegates will return home. But the olive trees of Akbelen will remain, along with the sacred waters of Munzur, the pine and spruce forests of the Black Sea and the meadows of Perşembe Plateau. The people who defend them will continue their struggles, carrying forward the friendships, memories and knowledge they have built together.
Thousands of years ago, Apollo tried to silence Marsyas. In Ovid’s telling, the tears shed for him became a river. Marsyas’ voice flowed into the waters of Anatolia and reached us across the centuries. Today, we hear its echo in your voice, Greta, raised for the future of the planet; in Esra’s voice, defending the olive trees; in the struggles of villagers protecting forests, rivers, mountains and the creatures that share their homes; and in the stories Hakan brought together through his camera.
Dear Greta,
You are another voice of life, just as we are.
Esra carries the voice of the olive trees of the land where she grew up. Villagers give voice to forests, streams, mountain pastures and the creatures that live alongside them. Each voice rises from a different place and a different life, yet none stands above another.
We want to hear these different voices rising from the very heart of our planet, to listen to one another, to deepen our friendships and to discover the bonds that bring us together in the defence of life.
Life on Earth has no single voice. It makes itself heard in the flow of rivers, the whisper of forests, birdsong, human words and laughter, friendship, love and solidarity. Each of these voices carries the traces of its own life, history and place. No Apollo has the right to decide the future of all these lives, and no gathering can replace the right of those who live with the land to determine their own future.
Dear Greta,
Come, let us listen to all these different voices of life on Earth together.
With affection, hope and solidarity,
İsmail Akyıldız
Defender of Life
Note: Photo is for illutrative purposes only
Greta’ya Mektup
Anadolu’nun Yerellerinde Direnen, COP31 Antalya’ya Gelemeyen Yaşam Savunucularından Greta Thunberg’e
Sevgili Greta,
Yıllardır yolculuğunu sevgiyle, hayranlıkla ve umutla izliyoruz. Stockholm’de henüz bir çocukken gezegenimizin geleceği hakkında karar verme yetkisini kendilerinde görenlerin karşısına çıkışını, onların duymak istemediği soruları soruşunu hatırlıyoruz. O gün yükselttiğin ses bütün dünyaya yayıldı. İnsanların uzun yıllardır ormanlarını, nehirlerini, dağlarını ve köylerini savunduğu Anadolu’ya da ulaştı.
Seni kendi çocuklarımız kadar yakın ve değerli görüyoruz. İklim adaleti mücadelesindeki kararlılığını, Filistin halkıyla gösterdiğin cesur dayanışmayı, baskılar ve eleştiriler karşısında sessiz kalmayı reddedişini büyük bir takdirle karşılıyoruz.
Farklı yerlerde, farklı koşullarda büyümüş olabiliriz. Ama aynı yaşayan dünyayı seviyoruz; yaşam ve insan onuru tehdit edildiğinde sessiz kalmayı reddediyoruz. Sana ünlü bir kişiye hayranlık duyan biri olarak değil, gezegenimizin geleceğine ve korumaya çalıştığımız yaşamlara ilişkin kaygılarını paylaşan, yaşamın başka bir sesi olarak yazıyorum.
Şimdi COP31 insanları Antalya’da buluştururken, seni bu topraklardan çok eski bir hikâyeyle Anadolu’ya davet etmek istiyorum.
Binlerce yıl önce Anadolu’nun Frigya topraklarında Marsyas, flütüyle, antik çağda aulos adı verilen çifte kamışlı çalgısıyla, müzik tanrısı Apollon’a meydan okudu. Ölümlü biri, bir tanrının karşısına çıkmaya ve kendi sesini duyurmaya cesaret etmişti.
Yarışmayı Apollon kazandı. Ama kazanmak ona yetmedi. Marsyas’ı bir ağaca bağlayıp derisini diri diri yüzdü. Marsyas’ın trajedisi yarışmayı kaybetmesi değildi. Apollon’un onun yaşamı üzerinde mutlak bir yetki iddia etmesiydi.
Ovidius’un anlatısında Marsyas için dökülen gözyaşları bir nehre dönüştü. Çobanlar, orman canlıları ve doğanın kendisi onun yasını tuttu. Apollon onun bedenini yok etmişti ama meydan okuyuşunun yankısını susturamamıştı.
Marsyas’ın sesi Anadolu’da hâlâ yankılanıyor.
Bugün duyduğumuz ses, acının ve yasın ötesinde, akan suların, kuşların ötüşünün, dostluğun, kahkahanın ve yaşadıkları yerleri sevmeye devam eden insanların sesidir. Yaşamın sesidir.
Sevgili Greta,
Stockholm’de sesini yükselttiğinde, dünyamızın geleceğine kimin karar verme hakkına sahip olduğu üzerine çok daha eski bir tartışmaya katıldın. Anadolu’da bu tartışma onlarca yıldır köy meydanlarında, ormanlarda, yaylalarda ve mahkeme salonlarında sürüyor.
Köylüler yürüdüler, nöbet tuttular, hukuki mücadele verdiler ve yaşam alanlarını tehdit eden projelere karşı yan yana durdular. Sesleri zaman zaman yaşadıkları yerlerin çok ötesine ulaştı. Ama sesini duyurabilmek, karar verme hakkına sahip olmak anlamına gelmiyor. Ormanlar, nehirler, zeytinlikler ve köyler hakkındaki kararlar, yaşamları bu yerlere bağlı insanların rızası alınmadan verilmeye devam ediyor.
Bu topluluklar, uzun zamandır kendilerinden esirgenen bir hakkı kazanmak için mücadele ediyor: Kendi geleceklerini belirleme hakkını.
Artık Apollon’un kendilerine nasıl bir yaşam sürebileceklerini söylemesini beklemiyorlar. Ona, gelecekleri hakkında karar verme yetkisini kimin verdiğini soruyorlar. Senin yolculuğunda da Marsyas’ın cesaretinden izler görüyorum, Greta. Sen de dünyanın geleceğine karar verme yetkisini kendilerinde görenleri sorgulayarak başladın. Sesini duyurdun ve kibarca dinlenmenin yeterli olduğunu kabul etmedin.
Apollon’un masasında söz sahibi olmak, kendi geleceğimiz hakkında karar verme hakkına sahip olmakla aynı şey değildir.
Sevgili Greta,
Şimdi bulunduğun Antalya’da, sana bu toprakların yaşam savunucularından iki insanın hikâyesini anlatmak istiyorum: Ali Ulvi ve Aysin Büyüknohutçu.
Finike’nin sedir ormanları arasında yaşıyorlardı. Dağları, ağaçları ve orada kurdukları yaşamı seviyorlardı. Taş ve mermer ocakları ormanları tehdit ettiğinde seslerini yükselttiler, hukuki mücadele yürüttüler ve sevdikleri yerleri savundular.
Mayıs 2017’de dağdaki evlerinde öldürüldüler. Cesaretleri ve doğaya duydukları sevgi, Anadolu’daki ekoloji direnişinin belleğinde yaşamaya devam ediyor.
Aileleri de isterse onlarla tanışmanı, Ali Ulvi ve Aysin’in hikâyesini en yakınlarından dinlemeni ve belki mezarlarını birlikte ziyaret etmenizi çok isterim. Antalya’da bulunduğun günlerde bu iki yaşam savunucusunun hatırasına dokunmanın hepimiz için özel bir anlamı olurdu.
Antalya’daki buluşmalar, kaybettiğimiz başka yaşam savunucularının anılarını taşıyan insanları da bir araya getiriyor.
Artvin’de Cankurtaran ormanlarını savunma mücadelesi sırasında 2024 yılında öldürülen Reşit Kibar ve 2011’de Hopa’daki protestolar sırasında yaşamını yitiren emekli öğretmen Metin Lokumcu da var. Onların adları, bölgenin direniş ve adalet arayışının yaşayan belleğinin parçası. Reşit’in kardeşi, Metin’in oğlu ve kaybettiğimiz dostlarımızın mücadele arkadaşları, onların anılarını yaşatmaya devam ediyor.
Hikâyeleri yaşamlarının sona erdiği anlardan ibaret değil. Kurdukları dostluklarda, sevdikleri yerlerde ve onları tanıyanlar arasında süren dayanışmada da yaşıyorlar.
Bir de Hakan Tosun var. Anadolu’nun dört bir yanında yaşam savunucularının arasında dolaşan gazeteci ve belgeselci. Kamerasıyla köylüleri dinledi, hikâyelerini kaydetti ve birbirinden uzak yerlerdeki insanların birbirlerinden haberdar olmalarını sağladı. Kendi sesini de onların seslerine kattı.
Hakan, Ekim 2025’te uğradığı şiddetli saldırının ardından yaşamını yitirdi. Ama kaydettiği sesler yaşamaya devam ediyor. Kardeşi, dostları ve mücadele arkadaşları onun bıraktığı belleği ve dayanışmayı yaşatıyor. Hakan çok önemli bir şeyi biliyordu: Başkaları dinlemeye istekli olduğunda, bir ses daha geniş bir hareketin parçasına dönüşür.
Bu yaşam savunucularının ailelerinden, dostlarından ve mücadele arkadaşlarından bazıları Antalya’daki buluşmalarda yer alıyor. Onlarla tanışma, hikâyelerini dinleme ve kendi hikâyeni paylaşma fırsatın olmasını çok isterim. Onlar Apollon’dan var olmak için izin istemeye gelmediler. Birbirlerini bulmak, deneyimlerini paylaşmak ve dayanışmayı büyütmek için oradalar.
Bu, Anadolu ekoloji hareketinin acılarla ama sevinçlerle de şekillenmiş yaşayan belleğidir. Birbirini hiç tanımayan insanlar dost oldu, kadınlar köy meydanlarında seslerini yükseltti, gençler geleceklerini savunmak için ayağa kalktı. Bir köyün direnişi başka bir köye cesaret verdi. İnsanlar birlikte türküler söyledi, sofralarını paylaştı, konuklarını evlerinde ağırladı ve zor günlerde bile gülmek için nedenler buldu.
Bu deneyimler, bir gösteri sona erdikten ya da bir buluşma dağıldıktan çok sonra da süren ilişkiler yarattı. Bize yaşamı savunmanın, yaşamaktan sevinç duymak anlamına da geldiğini hatırlatıyorlar.
Sevgili Greta,
Antalya’ya gelemeyen, kendi yaşam alanlarında mücadeleyi sürdüren insanların da seslerini duymanı çok isterim.
Karadeniz’in dağlarında ormanlarını savunan köylüler, çam ve ladin ağaçlarının, dağ derelerinin ve bu vadilerde yaşayan canlıların seslerini de taşıyor. Senoz’da, Fırtına’da, İkizdere’de ve Cerattepe’de insanlar, yakından tanıdıkları yaşam alanlarını tehdit eden projelere karşı yıllardır nehirlerini, ormanlarını ve köylerini korumaya çalışıyor.
Onların bilgisi, kuşaklar boyunca bu yerlerle birlikte yaşamaktan geliyor. Mevsimlerin değişimini, orman yollarını, derelerin davranışlarını ve dağların adlarını biliyorlar. Kendi adlarına konuşuyorlar ama sesleri, konferans salonlarına giremeyen, mikrofon başına geçemeyen canlıların yaşamlarını da bize hatırlatıyor.
Dersim’de Munzur’un suları, bölgenin yaşayan inançlarında ve kültürel belleğinde kutsal bir yere sahip. Munzur ve Pülümür’ün dağlarını, vadilerini savunan insanlar, yörede pek çok kişi için kutsal kabul edilen dağ keçilerinin yaşam alanlarını da korumaya çalışıyor. Keçiler, dağ pınarları ve onlarla birlikte yaşayan insanlar, değeri çıkarılabilecek kaynaklarla ölçülemeyecek ortak bir yaşam alanını paylaşıyor.
Ordu’daki Perşembe Yaylası’nda yurtlarını savunan insanlar, otlayan hayvanların, kuşların, rüzgârın ve çiçeklerle kaplı çayırların seslerini taşıyor. Varto’da jeotermal enerji projelerinden kaygı duyan köylüler, topraklarının ve sularının geleceğine ilişkin sorular soruyor.
İda Dağları olarak da bilinen Kazdağları’nda topluluklar, ormanların ve su havzalarının yok edilmesine karşı direndiler. Bergama’da ise otuz yılı aşkın bir süre önce köylüler altın madenciliğine meydan okuyarak ardından gelen ekoloji mücadelelerine yol açtılar.
Her yerin kendi tarihi, dili ve yaşam biçimi var. Ama bu farklı yaşam alanlarında insanlar, birbirlerinin mücadelelerinde tanıdık bir şeyler bulmaya başladılar. Birbirlerini dinlemeyi öğrendiler.
Bu toplulukların taşıdığı bilgi konferans salonlarında edinilmedi. Kuşaklar boyunca toprakla birlikte yaşamaktan, mevsimleri gözlemlemekten ve insanların, hayvanların, ormanların ve nehirlerin yaşamlarının birbirine nasıl bağlı olduğunu öğrenmekten doğdu. Onlar ait oldukları yerde kalma, yaşam alanlarını koruma ve gelecekleri hakkında alınan kararlara katılma haklarını savunuyorlar.
Bu mücadelelerden doğan kararlılığa Köy Hakkı (Right to the Village) diyoruz. Bu, toplulukların hâlâ kazanmak için mücadele ettiği bir hak. Fosil yakıtlardan çıkışın başka ormanların, dağların, nehirlerin ve köylerin feda edilmesi anlamına gelmesini kabul etmiyorlar.
Kendilerine sunulan farklı yıkım biçimleri arasında seçim yapmak yerine, kendi geleceklerini belirleme haklarını savunuyorlar.
İşte bu yüzden Anadolu’nun farklı yaşam alanlarından yükselen seslerin kendi sözleriyle duyulması gerekiyor. Bu insanların yerlerine konuşacak birilerine ihtiyaçları yok. Deneyimlerinin tanınmasına, haklarına saygı gösterilmesine ve kararlarının belirleyici olmasına ihtiyaçları var.
Sevgili Greta,
Bütün bu seslerin arasında, seninle buluşmasını özellikle arzuladığım genç bir kadın var. Senin kuşağından, Akbelen’in zeytin ağaçları arasında büyümüş bir yaşam savunucusu: Esra Işık.
Annesi Nejla Işık ve Muğla İkizköy’deki komşularıyla birlikte Esra, topraklarını ve yaşam biçimlerini tehdit eden kömür madenciliğinin genişlemesine karşı yıllardır direniyor.
Esra’nın sesinde, kuşaklar boyunca insanların gölgesinde yaşadığı zeytin ağaçlarının, çocukluğundan beri tanıdığı ormanın ve geleceğini kurmak istediği köyün hikâyesini duyabilirsin. Sen dünyaya iklim adaletini anlatırken Esra, bu sözlere gündelik yaşamda anlam kazandıran yerleri savunuyordu.
Bu mektubu yazarken en büyük arzularımdan biri, seninle Esra’nın tanışması, birbirinizi dinlemeniz ve aranızda bir dostluğun doğması.
İkinizi zeytin ağaçları arasında yürürken, Akbelen Ormanı’na bakarken ve sizi aynı mücadeleye getiren farklı yolları konuşurken hayal ediyorum. Belki kömürden, iklim krizinden ve gezegenin geleceğinden söz edersiniz. Belki de çocukluk anılarınızdan, karşılaştığınız güçlüklerden, kurduğunuz dostluklardan ve sizi sevindiren şeylerden başlarsınız.
Esra ve Nejla da isterlerse köylerini ziyaret etmen, sofralarına oturup birlikte yemek yemen ne güzel olurdu. Dünyanın farklı yerlerinde büyümüş iki genç kadının birbirlerinin hikâyelerinde ne kadar çok ortaklık bulabileceğini merak ediyorum. Çünkü başka bir insanın sesini dinlemek, onun yerine konuşmak değildir. Onunla tanışmak, hikâyesini dinlemek ve paylaştığınız değerleri keşfetmekle başlar.
Anadolu’yu dolaşmak için daha fazla zamanın olmasını da isterim. Munzur’un suları boyunca yürüyebilir, Karadeniz’in ormanlarını ziyaret edebilir, Perşembe Yaylası’nın çayırlarından geçebilir, Bergama ve Kazdağları’nda köylülerle tanışabiliriz. Kuşaktan kuşağa aktarılan hikâyeleri dinleyebilir, mücadeleleri sayesinde birbirini bulmuş insanlarla aynı sofrayı paylaşabiliriz.
Ama zamanın tek bir buluşmaya bile yetse, Esra’yla bir araya gelme fırsatı bulmanızı umut ediyorum. Dünyanın farklı köşelerinden iki genç kadın, kendi deneyimlerini taşıyarak hiç planlamadıkları bir dostluğu keşfedebilir. Büyük açıklamalara gerek olmaz; bir sohbet, bir yürüyüş ve paylaşılan bir sofra başlangıç için yeterli olabilir.
COP31 sona erecek, konferans salonları boşalacak, delegeler evlerine dönecek. Ama Akbelen’in zeytin ağaçları, Munzur’un kutsal suları, Karadeniz’in çam ve ladin ormanları ve Perşembe Yaylası’nın çayırları varlığını sürdürecek. Onları savunan insanlar da kurdukları dostlukları, biriktirdikleri anıları ve bilgiyi taşıyarak mücadelelerine devam edecek.
Binlerce yıl önce Apollon, Marsyas’ı susturmaya çalıştı. Ovidius’un anlatısında onun için dökülen gözyaşları bir nehre dönüştü. Marsyas’ın sesi Anadolu’nun sularına karıştı ve yüzyılları aşarak bugüne ulaştı. Bugün o sesin yankısını senin gezegenin geleceği için yükselttiğin sesinde, Greta; Esra’nın zeytin ağaçlarını savunan sesinde; köylülerin ormanları, nehirleri, dağları ve birlikte yaşadıkları canlılar için verdikleri mücadelede; Hakan’ın kamerasıyla bir araya getirdiği insanların hikâyelerinde duyuyoruz.
Sevgili Greta, sen de bizim gibi yaşamın bir başka sesisin.
Esra, büyüdüğü toprakların zeytin ağaçlarının sesini taşıyor. Köylüler, ormanların, derelerin, yaylaların ve onlarla birlikte yaşayan canlıların seslerini duyuruyor. Her ses farklı bir yerden, farklı bir yaşamdan yükseliyor; ama hiçbiri diğerinin üzerinde değil.
Gezegenimizin bağrından kopup yükselen bu farklı sesleri duymak, birbirimizi dinlemek, dostluklarımızı derinleştirmek ve yaşamı savunurken bizi birbirimize bağlayan bağları keşfetmek istiyoruz.
Yeryüzündeki yaşamın tek bir sesi yok. Nehirlerin akışında, ormanların uğultusunda, kuşların ötüşünde, insanların sözlerinde ve kahkahalarında, dostlukta, sevgide ve dayanışmada kendini duyuruyor. Bu seslerin her biri kendi yaşamının, kendi tarihinin ve yaşadığı yerin izlerini taşıyor. Hiçbir Apollon’un bütün bu yaşamların geleceğine karar verme hakkı yoktur. Hiçbir toplantı da toprakla birlikte yaşayanların kendi geleceklerini belirleme hakkının yerini alamaz.
Sevgili Greta,
Gel, yeryüzündeki yaşamın bütün bu farklı seslerini birlikte dinleyelim.
Sevgi, umut ve dayanışmayla,
İsmail Akyıldız
Yaşam Savunucusu
Not: Görsel temsilidir.